ตอนที่ ๗ ชาวเขากับ “เหล้าต้ม” ...ของฝากที่ต้องงุบงิบถวาย!!

Book Tech
โดย ส.สุทธิพันธ์ วันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2561
ตอนที่ ๗ ชาวเขากับ “เหล้าต้ม” ...ของฝากที่ต้องงุบงิบถวาย!!

ของขวัญจากหัวใจ ถวาย “พ่อของแผ่นดิน”

โดย ส. สุทธิพันธ์

 

ตอนที่ ๗ ชาวเขากับ “เหล้าต้ม” ...ของฝากที่ต้องงุบงิบถวาย!!

                “...ถามพุ่มพฤกษ์เถื่อนถ้ำส่ำสัตว์     ดงชัฏแดนไทยอันไพศาล

ถามทะเลแม่น้ำและลำธาร                                ว่าเคยเห็นพระภูบาล ‘ภูมิพล’ 

เสด็จผ่านย่านนี้บ้างหรือไม่               ถ้าขุนเขาลำเนาไม้ในไพรสณฑ์

สรรพสัตว์พูดจาภาษาคน                                   คงภูมิใจเหลือล้นได้ตอบคำ

นี่ท่านมาถึงไหนทำไมเล่า                 มาไล่ถามพวกเราช่างน่าขำ

มีป่าเขาลำเนาไหนที่ทรงธรรม                         มิเคยดำเนินผ่านท่านตอบที...”

(คัดตัดตอน จากบทประพันธ์ของ ท่านผู้หญิงสมโรจน์  สวัสดิกุล ณ อยุธยา)

 

                พุทธศักราช ๒๕๑๓

                สมัยนั้นการเดินทางคมนาคมภายในประเทศยังไม่สะดวกสบายเหมือนปัจจุบัน ถนนหนทางยังเต็มไปด้วยป่ารกชัฏ แต่ด้วยพระราชประสงค์ที่จะทอดพระเนตรความเป็นอยู่ของเหล่าพสกนิกร เพื่อหาหนทางสร้างความอยู่ดีกินดีให้แก่ราษฎรทุกพื้นที่ ทำให้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวไม่ทรงระย่อต่อความทุรกันดารของเส้นทางแม้แต่น้อย และปีนั้นเอง พระองค์ก็เสด็จฯ บุกป่าฝ่าดง ขึ้นดอยไปทรงเยี่ยมราษฎรชาวไทยภูเขาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ท้ายดอยจอมหด อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่

ด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณที่ทรงมีต่อพสกนิกรชาวไทยภูเขา และต้องการแสดงออกถึงความจงรักภักดีที่มีต่อพระองค์ท่านอย่างท่วมท้นเช่นเดียวกัน ผู้ใหญ่บ้านชาวลีซอจึงกราบทูลพระองค์ท่านให้ “ไปแอ่วบ้านเฮา” ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวก็ทรงตอบรับ และเสด็จฯ ตาม “ผู้ใหญ่บ้าน” เข้าไปในบ้านซึ่งทำด้วยไม้ไผ่และมุงหญ้าแห้ง

                “ผู้ใหญ่บ้าน” จัดแจงเอาที่นอนมาปูสำหรับเป็นที่ประทับ จากนั้นก็ริน “เหล้า” ที่ต้มเองใส่ในถ้วยที่น่าจะผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน ด้วยมีคราบดำๆ จับอยู่ด้านในจนเขรอะ...แล้วกุลีกุจอนำมาถวายพระองค์ท่าน!

                คณะผู้ตามเสด็จฯ เห็นดังนั้นต่างก็ลอบมองตากันอยู่เลิ่กลั่ก มีผู้หนึ่งได้กระซิบทูลพระองค์ท่านว่าควรจะทรงทำท่าเสวย แล้วส่งเหล้าถ้วยนั้นพระราชทานให้กับคณะผู้ติดตามซึ่งจะ “จัดการเอง”

                ปรากฏว่า “ในหลวง” ทรงยกเหล้าถ้วยนั้นขึ้นเสวยเสียเกลี้ยง...ในอึกเดียว!

ทรงรับสั่งกับผู้ตามเสด็จฯ ในภายหลังว่า “ไม่เป็นไร แอลกอฮอล์เข้มข้น เชื้อโรคตายหมด”

อาจเนื่องจากเหตุการณ์ดังกล่าวด้วยประการหนึ่ง ทำให้คณะผู้ตามเสด็จฯ พยายามกวดขันป้องกันมากขึ้น มิให้ “เหล้าต้ม” ถูกนำมาถวายมาถึงพระหัตถ์ได้อีก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีผู้แอบซุกซ่อนเครื่องดื่มประเภทนี้นำมาทูลเกล้าฯ ถวายจนได้!


พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเล่าเรื่อง “ของฝากจากชาวเขา” นี้พระราชทานนักเขียนผู้โชคดียิ่งจำนวน ๖ คน เมื่อครั้งพระราชทานพระมหากรุณาธิคุณให้นักเขียนเหล่านั้นเข้าเฝ้าฯ และร่วมโต๊ะเสวย ณ พระตำหนักภูพิงคราชนิเวศ เมื่อวันที่ ๒ มกราคม ๒๕๑๔ ทรงเล่าว่า

“วันหนึ่ง ชาวเขาเอาเหล้าที่ต้มเองมาให้ฉัน แต่ทว่าเรื่องนี้ทางตำรวจเขาห้ามกันไว้ เพราะฉะนั้น ตอนที่เอามาให้ เขาก็เหลียวซ้ายแลขวาเสียหลายหน กลัวตำรวจจะจับ พอเห็นว่าตำรวจไม่อยู่แล้ว ถึงได้งุบงิบควักออกมาส่งให้ฉัน” !

 

ข้อมูลจาก “ของขวัญ แด่พ่อ” โดย สุวิสุทธิ์

ขอบคุณภาพจาก http://www.photoontour.com


เรื่องที่เกี่ยวข้อง