ตอนที่ ๕ “นี่ของแท้นะจ๊ะ...ฉันรักท่าน อยากให้ท่านมีไว้”...หวงแค่ไหนก็จะให้!!

Book Tech
โดย ส.สุทธิพันธ์ วันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2561
ตอนที่ ๕ “นี่ของแท้นะจ๊ะ...ฉันรักท่าน อยากให้ท่านมีไว้”...หวงแค่ไหนก็จะให้!!

ของขวัญจากหัวใจ ถวาย “พ่อของแผ่นดิน”

โดย ส. สุทธิพันธ์

 

ตอนที่ ๕ “นี่ของแท้นะจ๊ะ...ฉันรักท่าน อยากให้ท่านมีไว้”...หวงแค่ไหนก็จะให้!!

               

บางครั้ง การมองหาสิ่งของสักอย่างมามอบให้ใครสักคน เพื่อบอกให้รู้ว่าเรารักคนผู้นั้นมากจริงๆ...นับเป็นเรื่องที่ต้องคิดหนักพอสมควร

ยิ่งเป็น “ในหลวง” ที่คนไทยเทิดทูนและจงรักภักดียิ่ง กับทั้งเป็นศูนย์รวมความดีงามในใจคนไทยด้วยแล้ว การเฟ้นหาของสักอย่างเพื่อทูลเกล้าฯ ถวาย แทนคำกล่าวว่า “รัก...เทิดทูน...บูชา” พระองค์ท่านอย่างสุดจิตสุดใจ...ยิ่งยากยิ่งกว่า

ดังนั้น หลายต่อหลายคนจึงเลือกที่จะถวาย “ของรักของหวง” ซึ่งแม้บางชิ้นเป็นของที่ไม่มีราคาค่างวดมากนัก แต่ก็เปี่ยมล้นด้วยคุณค่าทางจิตใจ เพราะหากไม่ “รักจริง” หรือ รัก...แต่ไม่มากพอ เป็นไม่ยอมให้ทีเดียว

             ดังเช่น หญิงชาวชาวพัทลุงคนหนึ่ง ที่หอบเอา “ผ้ายันต์ศักดิ์สิทธิ์” ที่นางหวงแหนและเก็บรักษาไว้อย่างดียิ่ง นำมาถวายแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

หญิงคนนี้มีลูกชายอยู่ถึง ๔ คน นางเล่าว่าลูกชายของนางทั้ง ๔ คนได้เทียวมาขอผ้ายันต์ผืนนี้จากนางหลายต่อหลายครั้ง แต่นางก็หวงเอาไว้ ไม่ยอมให้ใครเลย...ตั้งใจจะถวายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระองค์เดียว

อีกเหตุการณ์หนึ่ง เมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ ทรงเยี่ยมหมู่บ้านชาวเขาเผ่าเย้า ที่จังหวัดเชียงใหม่ ผู้ใหญ่บ้านเผ่าเย้าชื่อ นายรามัน แซ่ผ่าน ซาบซึ้งใจอย่างที่สุดที่ “ในหลวง” เสด็จฯ มาทรงเยี่ยมและทรงให้ความช่วยเหลือพวกเขา “ผู้ใหญ่รามัน” ถึงกับนำกำไลหยกประจำตระกูลมาถวาย

ของที่ทั้งรักทั้งหวงแหนเช่นนี้ หากตั้งใจที่จะมอบแก่ผู้ใดแล้วคนผู้นั้นไม่ยอมรับ...ผู้ให้ย่อมผิดหวังและเสียใจอย่างยิ่ง

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงตระหนักถึง “หัวใจผู้ให้” เป็นอย่างดี ดังนั้น พระองค์จึงไม่ทรงขัดความประสงค์ของราษฎรที่ทูลเกล้าฯ ถวาย สิ่งของต่างๆ เลย และทรงเห็นความสำคัญของสิ่งของทุกอย่างที่ชาวบ้านนำมาถวายเสมอ ไม่ว่าสิ่งของเหล่านั้นจะเป็นของรักของหวง หรือเป็นเพียงกล้วยน้ำว้าผลหนึ่ง หรือแม้แต่ไข่ต้ม!


ในคราวหนึ่งที่เสด็จฯโดยรถยนต์จากเชียงใหม่ไปอำเภอป่าซาง จังหวัดลำพูน ซึ่งมีระยะทางห่างกันเพียง ๒๖ กิโลเมตร แต่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวโปรดให้หยุดรถพระที่นั่งกว่า ๑๐ ครั้ง เพื่อทรงรับของที่ราษฎรนำมารอถวายระหว่างเส้นทางเสด็จฯ นั้น

สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ซึ่งตามเสด็จพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเป็นเนืองนิตย์ ก็ทรงพบเหตุการณ์ในลักษณะนี้หลายครั้งเช่นกัน...

ครั้งหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองพระองค์เสด็จฯ เยี่ยมราษฎรอยู่นั้น หญิงชาวพิจิตรผู้หนึ่งได้กวักมือไปยังสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เมื่อพระองค์ดำเนินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงคนดังกล่าว นางก็ถอดสร้อยคอออก แกะพระเครื่ององค์เล็กๆ ที่ห้อยคออยู่ออกแล้วนำถวายพลางกราบทูล

“นี่ของแท้นะจ๊ะ ได้มาตั้งแต่ครั้งปู่ย่าตายายทีเดียว” คำพูดในแบบชาวบ้านนั้นบ่งบอกถึงน้ำใสใจจริงอย่างชัดเจน

สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถทรงแย้มสรวลงดงามพลางรับสั่งว่า “ของดีอย่างนี้ ทำไมไม่เก็บไว้เองเล่า”

                “ฉันรักท่าน อยากให้ท่านมีไว้”

จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่า เมื่อทรงรับของรักของหวงชิ้นนั้นไปแล้ว ผู้ทูลเกล้าฯ ถวายจะทั้งภาคภูมิใจและปลาบปลื้มจนยิ้มหน้าบานสักเพียงใด

 

ข้อมูลจาก “ของขวัญ แด่พ่อ” โดย สุวิสุทธิ์

ขอบคุณภาพจาก http://www.photoontour.com


เรื่องที่เกี่ยวข้อง